Verhalen van Pelgrims

Welkom Pelgrim,

Op deze pagina staan uitgebreide ervaringen van de wandelingen die deelnemende Pelgrims tijdens hun Pilgrimage in a Day hebben opgeschreven. We nodigen je graag uit om de mooie ervaringen te lezen. Wellicht ben je na het lezen van een van de verhaal geraakt en wil je meer weten over de Pilgrimage in a Day. Neem dan contact met mij op via de PiaD-Contact pagina.

Mijn wandeling naar het einde van de wereld. Varik November 2020 

Het is een herfstige dag. Een wandelmiddag met Frans-Willem, we vertrekken redelijk laat, rond half drie. Hij zegt dat we vandaag naar het einde van de wereld gaan lopen ‘fisterra’ of ‘Finisterre’. Dit einde van de wereld ligt in het  uiterwaarde gebied rondom Varik. Het prikkelt mijn fantasie en ik stel me voor dat ik naar het einde van mijn leven loop vandaag. Ik neem het serieus. Wat heb ik laten liggen in mijn leven als ik nu terug zou kijken al ware ik al overleden of als ik nu vlak voor de poort van mijn ‘dood’ zou staan? 

Ik vind het heerlijk om door de weilanden te banjeren tussen de koeien en de paarden door, maar ook best wel spannend vooral om die paarden zo dicht om me heen te hebben. We zijn bescheiden nieuwsgierig naar elkaar. Hekjes en prikkeldraad over vind ik minder leuk; hoe symbolisch voor de hordes van mijn leven waar ik nu eigenlijk geen zin in heb. 
Ik ben moe en leeg en open.  

Dat puur rechtdoor lopen door deze uiterwaarden is echt rustgevend. We nemen geen bochten, we gaan recht op ons doel af, blijkt. Dat ongestoord rechtdoor kunnen wandelen doet iets met me. Heerlijk eenvoudig. 

Na ongeveer 5 kilometer arriveren we op een eivormig strandje waar het stuk land plotseling ophoudt. Er gaat niets meer rechtdoor, het landt stopt acuut.  Ahhhh dit is Fisterra!  

Ik voel dat ik een klein speels ‘ritueel’ wil doen aan het einde van de wereld, ik pak spontaan een steen en zonder na te denken trek ik een cirkel om me heen. Ik kijk naar die cirkel en krijg het meteen benauwd. Wat heb ik nu eigenlijk gedaan? Ik realiseer me meteen dat als dit het einde van mijn leven zou zijn, wat ik heb laten liggen in mijn leven: 

Ik gun mezelf nauwelijks tot geen ruimte!  

Ik struikel bijna uit mijn eigen kleine cirkeltje als ik ronddraai. Ik besluit meteen een veel grotere cirkel om me heen te trekken.  Hehe: ademruimte, speelruimte, zijnsruimte! Veel meer uitzicht, ik voel me meteen een heel stuk vrijer. Dit is mijn eigen helende ruimte, waar ik me vrij in kan bewegen. De sjamanen noemen het ‘sacred space’, meestal een eigen plek,  ruimte in je huis waar je je meditaties doet, of je dagboek schrijft, of werkt aan je persoonlijke ontwikkeling en reflectie. Sacred space heb je ook om je heen, om je eigen lichaam heen, jouw eigen privéruimte of leefruimte. 

Ik mijmer in mezelf  “Sacred space is the space you allow yourself to be who you are. Where your own specific energy can flow in and out and your unique life can take place in interplay with the universe. It is the living space you grant yourself, to express and consciously connect yourself in this world, in this universe. It is your own private space where you decide who you invite in or keep out. You can built enormous inner and outer strength in your own sacred space, living interconnected with source.” 

We spelen samen verder. Frans-Willem laat zien aan de hand van een speelse oefening  vanuit mijn sacred space dat ik met een houding van spelen en ‘fun’ — effortless being in feite–veel meer kan doen en zijn  dan wanneer ik vanuit kracht  en inspanning (power and strength) in mijn privéruimte sta.

Oei, dit gebeurt niet voor niets aan het einde van mijn leven. Laat ik nu het allergrootste deel van mijn leven geleefd hebben vanuit wilskracht en inspanning. OEF, OEF, OEF. 

Hij laat me op en neer springen in mijn kleine cirkel om de ‘speelse en vrolijke’ energie op te roepen. Na de oefening zie ik dat door het op en neer springen de kleine cirkel is verdwenen! Ik sta ineens helemaal in mijn grote cirkel. Wow! Er is iets gebeurd. De ruimte is vrij om ervaren en geleefd te worden. YESSSSS! 

We gaan op de terugweg, de late middagzon breekt door. Ik voel me verfrist, blij en licht. Tijdens de eerste twee kilometer dat we Fisterra achter ons laten zijn er vijf rivierstenen die mijn aandacht vragen. Ik raap ze op en ze zijn allemaal totaal anders. Ze zeggen tegen mij: 

“Wij zijn de vijf stenen van jouw Sacred Space en die ruimte kun je zo groot en klein maken als je zelf wilt. Leg ze neer als je terug bent en experimenteer met verschillende groottes van jou eigen leefruimte. “ Wow ik krijg meteen 5 ‘stone-people’, stenen wezens op mijn weg die mij willen ondersteunen in het innemen van mijn nieuwe eigen ruimte.


In het Veerhuis teruggekeerd installeer ik me op de grond in de serre tussen de vijf stenen en experimenteer hoe het is om meer ruimte te voelen. Ik zit en lig en verleg de stenen en voel en ben dankbaar voor deze prachtige levensles.  

 

Ik geef en gun mezelf ruimte! 

Ik voel ruimte!  

Ik ben ruimte!  

To be continued.  

 

Elisée Sarisse (!;)